धमिलो छ यो मनको आकाश,
धुम्म छ हरेक बिहान,
धुम्म छ यो जीवनको बाटो।
कतै आँसुको थोपा पो तप्किन्छ कि!
तर देखिँदैन,
मुटुमा लुकेको उज्यालो,
ठोक्किएर पो फुट्छ कि!
यो मन, बेचैन छ,
तर किन यस्तो पीडा?
हराएका सपनाको बोझ,
टुक्रिएको आशाको झरी।
बादलको कालो पर्दाभित्र,
लुकेर रोइरहेछ तारा,
खोज्छु म त्यो बिर्सिएको हाँसो,
तर भेटिँदैन, किनारा।
यो एक्लो मनको यात्रा,
कहाँ पुग्छ, थाहा छैन,
बाटोमा केवल चिसो सन्नाटा,
र अधुरो मनको गीत।
कतै यो हृदय पो टुक्रिन्छ कि!
कतै यो आशा पो मर्छ कि!
धमिलो छ यो जिन्दगीको क्यानभास,
रंगविहीन छ हरेक सास।
यो मनको गहिराइमा,
डुब्छु म हर रात,
तर भेटिँदैन त्यो सान्त्वना,
जसले बाँधोस् यो फाटेको मन।
-मनसरा
